Trochę mi niewygodnie na tej podłodze, nie lubię leżeć na twardym. Dlaczego nie ma jakiegoś materaca, sam śpiwór to za mało. Słyszę właśnie słowa relaksu, znam je już na pamięć - „prawa noga staje się ciężka, bardzo ciężka, ...... oddycham lekko, równo i spokojnie”. Nie powiem, żeby mi się oddychało lekko, wręcz przeciwnie, w ogóle mi nie idzie. Jakby mi zmora usiadła na piersi. Oddycham bez żadnego specjalnego wrażenia, równie dobrze mogłabym przestać, ale w końcu przyszłam tu właśnie po to. Chcę oddychać, więc wykonuję te bezsensowne poruszenia klatką piersiową, sztywną i ciężką.

Jesteśmy na sali, pełnej ludzi i właśnie ma zacząć się sesja. Mój mąż już wcześniej to robił i opowiedział mi ze szczegółami. Trzeba się położyć, szybko oddychać, potem drętwiejesz, wykręca Ci ręce, na końcu wszędzie czujesz mrówki.
Ale to mi niewiele pomaga, bo umieram ze strachu. Trochę mnie pociesza myśli, że bierze w tym udział kilkadziesiąt osób – nie zdecydowałyby się przecież, gdyby to nie było bezpieczne. Chyba widać, że się boję, bo jakiś chłopak obok tłumaczy mi, że nie ma czego. Oddycham i czuję się dziwnie, nigdy tak się nie czułam.

Leżałam na materacu pouczona jak mam oddychać; bardzo chciałam „zdać egzamin”, udowodnić mojemu rebirtherowi i sobie, że bardzo nadaję się do RB. Starałam się oddychać perfekcyjnie. Ogarniało mnie uczucie przyjemnego zadowolenia, spokoju i rozrzewnienia.
W dole brzucha odczuwałam „mróweczki”. I nagle pojawiła się myśl, że jest we mnie dużo zła, czegoś ciemnego i lepkiego, czego bardzo, bardzo chciałabym się pozbyć. Oddech nabrał intensywności a moje ręce „wyciągały” z głowy to gumiaste, lepkie i czarne. Potem wszystko się wyciszyło i wyrównało. Otworzyłam oczy. Niby było OK, ale miałam uczucie niedosytu, uczucie, że nie pozbyłam się całego paskudztwa! A jednak w żadnej z następnych sesji niczego ciemnego już nie znalazłam. Czyżbym „wyciągnęła” więcej niż myślałam?

Zaczynam oddychać! Moje ciało robi się coraz cięższe i coraz sztywniejsze. Ta ciężka sztywność narasta aż do ciężaru i twardości bryły betonu. Staje się to nie do wytrzymania. To mi się zdarza już od kilku sesji, ale coraz bardziej mam tego dosyć. Staram się pozbyć tego „skamienienia”. Wściekam się i walczę. Nie dam się! Nie dam! A to się wzmaga, gniecie, boli! Poprzez ten zacięty opór dociera do mnie głos rebirthera: „Uspokój się! Poddaj się! Spokojnie! Jeszcze spokojniej! Poddaj się! Nie walcz! Poddaj się!”. Mam tak strasznie dosyć tej udręki, że postanawiam posłuchać się, uspokoić i PODDAĆ. I to pomaga!? Moje ciało robi się miękkie i lekkie. A na mnie spływa błogość i ogarnia mnie uspokojenie. I odtąd już zawsze pamiętam: Nie walcz! Uspokój się. Poddaj się przepływowi ŻYCIA.